ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ ਪੇਜੋ ਚੱਕ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸਿਆ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਪਿੰਡ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਖੇਤਾਂ, ਲਹਿਰਾਉਂਦੀਆਂ ਫ਼ਸਲਾਂ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੇਜੋ ਚੱਕ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੇਰੀ ਪਛਾਣ, ਮੇਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਿਰਨਾਂ ਜਦੋਂ ਕਣਕ, ਸਰੋਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫ਼ਸਲਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਇਲਾਕਾ ਚਮਕ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਚਹਾਟ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੀ ਟਰੈਕਟਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸਾਨ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪੇਜੋ ਚੱਕ ਦੇ ਲੋਕ ਸਾਦੇ, ਮਿਹਨਤੀ ਅਤੇ ਦਿਲਦਾਰ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਲੋਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੂਬੀ ਇਸ ਦੀ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਹੈ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੱਸੀ, ਚਾਹ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸਾਡੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਅਤੇ ਛੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਪਿੰਡ ਦਾ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਸਾਡੀ ਆਸਥਾ ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰੂਹਾਨੀ ਮਾਹੌਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗੁਰਪੁਰਬਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ਮੌਕੇ ਸੰਗਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਲੰਗਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਭੇਦਭਾਵ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ ਭੋਜਨ ਛਕਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਮਹਾਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੇਜੋ ਚੱਕ ਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਵਿਆਹਾਂ, ਮੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮਰਦ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੱਗਾਂ, ਕੁੜਤੇ-ਪਜਾਮੇ ਅਤੇ ਚਾਦਰੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਔਰਤਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਟ, ਫੁਲਕਾਰੀ ਦੇ ਦੁਪੱਟੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ ਰੌਣਕ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਢੋਲ ਦੀ ਧਮਕ ਉੱਤੇ ਭੰਗੜਾ ਅਤੇ ਗਿੱਧਾ ਪਿੰਡ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਲੋਹੜੀ, ਵਿਸਾਖੀ, ਦੀਵਾਲੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪੁਰਬ ਸਭ ਮਿਲ-ਜੁਲ ਕੇ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿਹੜੇ, ਛਾਂਦਾਰ ਦਰੱਖਤ, ਖੂਹਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਪਗਡੰਡੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣਾ, ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਣਾ, ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਬ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧੂਣੀ ਕੋਲ ਬੈਠਣਾ ਅੱਜ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਾ ਹਰ ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਨਾ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਆਧੁਨਿਕ ਘਰ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਪੇਜੋ ਚੱਕ ਦੀ ਅਸਲੀ ਰੂਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਰਸੇ, ਵਾਤਾਵਰਣ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵੀ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਣ।
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਪੇਜੋ ਚੱਕ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਹਰਿਆ-ਭਰਿਆ, ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੇਰਾ ਪੇਜੋ ਚੱਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਪਿੰਡ ਹੈ।